لغت نامه دهخدا
بنکوه. [ ب َ ] ( اِ ) بمعنی اسبغول است که به عربی بذر قطونا گویند. ( انجمن آرا ). و رجوع به بنگو و بنکو شود.
بنکوه. [ ] ( اِخ ) دهی از دهستان ارادان است که در بخش گرمسار شهرستان دماوند واقع است. و 295 تن سکنه دارد. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 1 ). نام ایستگاه هفتم راه آهن تهران بسوی شمال نیز هست.