لغت نامه دهخدا
بتراء. [ ب َ ] ( ع ص ) رسا. کامل. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). تأنیث ابتر است. || خطبه ای که در آن ذکر خدا و نعت رسول وی نباشد. ( منتهی الارب ). || دم بریده. ( از آنندراج ). || بی خیر. ( آنندراج ). || ( اِخ ) نام درع رسول اﷲ. ( منتهی الارب ). و بمناسبت کوتاهی بدین صفت موصوف شده است. ( ناظم الاطباء ).
بتراء. [ ب َ ] ( اِخ ) جائی است که در غزوه حضرت رسول به بنی لحیان نسبت شده است. ( از معجم البلدان ). || ابن اسحاق در مسجد حضرت رسول هنگام عزیمت به تبوک از آن نام میبرد. ( از معجم البلدان ). موضعی است در راه تبوک و در نزدیکی آن مسجد نبی است. ( از منتهی الارب ).