لغت نامه دهخدا
بطنان. [ ب ُ ] ( ع اِ ) ج ِ بَطْن ْ. ( ناظم الاطباء ). ج ِ بطن ، شکم. ( آنندراج ).
- بطنان الجنة ؛ میانه بهشت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). وسط بهشت. ( اقرب الموارد ).
|| ج ِ باطن. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). ج ِ باطن ، بمعنی آب راهه در زمین درشت. ( منتهی الارب ). رجوع به باطن شود.