بهانه گیر

لغت نامه دهخدا

بهانه گیر. [ ب َ ن َ / ن ِ ] ( نف مرکب ) بهانه جو. بهانه طلب. ( فرهنگ فارسی معین ).
- امثال :
علی بهانه گیر است ؛ بر کسی اطلاق کنند که برای انجام هر کاری عذری آورد.

فرهنگ عمید

ویژگی کسی که به هر کاری ایراد می گیرد و بی سبب بازخواست می کند.

فرهنگ فارسی

( اسم ) بهانه جو بهانه طلب .

ویکی واژه

capriccioso
فال گیر
بیا فالت رو بگیرم!!! بزن بریم