این عبارت به دو صورت قابل تفسیر است: یکی به معنای بهبود حال و آرامش گرفتن نفس، مثلاً پس از سختی یا بیماری؛ دوم به معنای غرور و تکبر نفس است که انسان را خودخواه و مغرور میکند. این مفهوم در متون عرفانی و اخلاقی به کار میرود و نشاندهنده حالتی روحی است.