اقامت گزیدن

اقامت گزیدن یک فعل مرکب در زبان فارسی است که به معنای سکونت یا توقف در یک مکان به کار می‌رود. در حقوق بین‌الملل خصوصی، موضوع اقامت و اقامتگاه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. بدون تردید، تا زمانی که اقامتگاه یک فرد مشخص نشود، نمی‌توان برخی مسائل مهم را به او نسبت داد. در این مقاله که توسط موسسه حقوقی و بین‌المللی سام تهیه شده است، به تعریف اقامت و اقامتگاه و همچنین چگونگی دستیابی به تابعیت یک کشور پس از اخذ اقامت موقت و دائم از طریق روش‌های قانونی مهاجرت پرداخته می‌شود. لازم به ذکر است که بین اقامتگاه و محل سکونت تفاوت‌هایی وجود دارد. در حالی که محل سکونت ممکن است متغیر باشد، اقامتگاه باید یکسان و دارای موقعیت مشخصی باشد. اقامت به معنای یک رابطه مادی و حقوقی است که بدون در نظر گرفتن تابعیت فرد، او را به بخشی از خاک یک کشور مرتبط می‌سازد. به عبارت دیگر، اقامتگاه هر شخص، مکان مشخصی در یک کشور است که ارتباطی مادی و حقوقی بین آن کشور و فرد برقرار می‌کند. اگر فردی با تابعیت کشور خود بخواهد در کشور دیگری اقامت کند، ابتدا باید از آن کشور ویزا و مجوز ورود دریافت کند و سپس اقدام به اخذ پروانه اقامت نماید تا برای مدت معینی که در قوانین آن کشور تعیین شده، در آنجا زندگی کند. با گذشت زمان مشخص، فرد می‌تواند درخواست تابعیت کند. به طور کلی، در اکثر موارد ابتدا نیاز به دریافت مجوز اقامت در یک کشور و سپس دستیابی به تابعیت آن کشور وجود دارد.