بنواخت

نوازش و مهربانی:

شعر: اول به هزار لطف بنواخت مرا، آخر به هزار غصه بگداخت مرا

در این شعر، بنواخت به معنای نوازش کردن، دلجویی و مهربانی کردن است.

ضربه زدن و کتک زدن:

شعر: بنواخت ز خشم بر فلک مشت، آن مشت تویی تو ای دماوند

در این بیت، بنواخت به معنای زدن و ضربه زدن است که به خشم و قدرت دماوند اشاره دارد.

نواختن ساز:

شعر: مطرب عشق ساز ما بنواخت، به نوا جان بینوا بنواخت

در اینجا، بنواخت به معنای نواختن ساز عشق و ایجاد موسیقی دلنشین است که به جان بینوا می‌رسد.