لغت نامه دهخدا
مسواط. [ م ِس ْ ] ( ع اِ ) آنچه بدان چیزی را در چیزی اندازند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). آنچه بدان چیزی را در چیزی آمیزند از چوب و جز آن. مِسوَط. ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). کفچه عصیده. ( مهذب الاسماء ). کفگیر. ج، مَساویط. || مازو. ماله برزیگران. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به مسوط شود. || ( ص ) اسبی که بدون تازیانه تیز نرود. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ).
