لغت نامه دهخدا
فوزیدن. [ دَ ] ( مص ) آروغ زدن. ( یادداشت مؤلف ).
- برفوزیدن؛ باد از سینه برون دادن:
شبان تاری بیدار چاکر از غم عشق
گهی بگرید و گاهی به ریش برفوزد.
رجوع به فوز شود.
فوزیدن. [ دَ ] ( مص ) آروغ زدن. ( یادداشت مؤلف ).
- برفوزیدن؛ باد از سینه برون دادن:
شبان تاری بیدار چاکر از غم عشق
گهی بگرید و گاهی به ریش برفوزد.
رجوع به فوز شود.
