لغت نامه دهخدا
فنجر. [ ف َ ج َ ] ( ص ) شخصی را گویند که آلت مردی او بزرگ و گنده باشد. ( برهان ). فنجره. رجوع به فنجره شود.
فنجر
فرهنگ فارسی
شخصی را گویند که آلت مردی او بزرگ و گنده باشد.
فنجر. [ ف َ ج َ ] ( ص ) شخصی را گویند که آلت مردی او بزرگ و گنده باشد. ( برهان ). فنجره. رجوع به فنجره شود.
شخصی را گویند که آلت مردی او بزرگ و گنده باشد.
