دغول

کلمه‌ی «دغول» واژه‌ای فارسی - عربی است که در متون کهن به معنای نیرنگ، فریب، مکر یا دغل‌کاری به‌کار می‌رفته است. ریشه‌ی آن از واژه‌ی «دَغَل» گرفته شده که در عربی به معنای فساد، ناپاکی و دورویی است، و در فارسی نیز با اندکی تغییر به صورت «دغول» درآمده است. این واژه معمولاً برای توصیف رفتار فریب‌کارانه، حیله‌گری یا دو‌رویی افراد به کار می‌رفته و بار معنایی منفی دارد. در متون اخلاقی و تاریخی، «دغول» اشاره به شخصی دارد که در ظاهر رفتاری نیکو نشان می‌دهد اما در باطن نیت بد یا مقاصد پنهانی دارد. در زبان فارسی میانه و دوره‌های بعدی، واژه‌هایی چون «دغل»، «فریب»، «حیله» و «نیرنگ» به‌جای آن بیشتر رواج یافته‌اند. در کاربرد امروزی، این واژه تقریباً منسوخ شده و تنها در متون قدیمی یا آثار ادبی دیده می‌شود. اما از نظر مفهومی، همچنان در ردیف واژه‌هایی قرار دارد که به نفاق، فریب‌کاری و پنهان‌کاری اخلاقی اشاره دارند.