لغت نامه دهخدا
مستکف. [ م ُ ت َ فِن ْ ] ( ع ص ) مستکفی. نعت فاعلی از استکفاء. رجوع به مستکفی و استکفاء شود.
مستکف. [ م ُ ت َ ک ِف ف ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استکفاف. گرد گیرنده چیزی را و نگرنده بسوی آن. || موی فراهم شونده. || آنکه دست پیش چشم دارد وقت نگریستن از دور. || دست پیش کسی دارنده به خواهش و سؤال. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به استکفاف شود.
