لغت نامه دهخدا
مستشزر. [ م ُ ت َ زِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استشزار. بلندشونده. ( منتهی الارب ). مرتفع. ( اقرب الموارد ). || بلندکننده. ( اقرب الموارد ). || بازگونه تابنده ریسمان. ( منتهی الارب ). آنکه ریسمان را می تابد. ( اقرب الموارد ). و رجوع به استشزار شود.
