لغت نامه دهخدا
ثوابکار. [ ث َ ] ( ص مرکب ) کسی که عمل نیکو و خیر کند.
ثوابکار
فرهنگ معین
(ثَ ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) کسی که عمل نیکو و خیر کند.
فرهنگ عمید
کسی که عمل خیر انجام می دهد، نیکوکار.
فرهنگ فارسی
( صفت ) کسس که عمل نیکو و خیر کند.
ثوابکار. [ ث َ ] ( ص مرکب ) کسی که عمل نیکو و خیر کند.
(ثَ ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) کسی که عمل نیکو و خیر کند.
کسی که عمل خیر انجام می دهد، نیکوکار.
( صفت ) کسس که عمل نیکو و خیر کند.
