لغت نامه دهخدا
بائش. [ ءِ ] ( ع ص ) ناگاه بر زمین زننده. || دفعکننده و بازدارنده. گویند: بوش بائش، برسبیل تأکید؛ یعنی غوغا. غوغای مردم. ( از منتهی الارب ).
بائش. [ ءِ ] ( ع ص ) ناگاه بر زمین زننده. || دفعکننده و بازدارنده. گویند: بوش بائش، برسبیل تأکید؛ یعنی غوغا. غوغای مردم. ( از منتهی الارب ).