مطواح
لغت نامه دهخدا
مطواح. [ م ِطْ ] ( ع اِ ) چوبدستی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).عصا و چوب دستی. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
مطواح. [ م ِطْ ] ( ع اِ ) چوبدستی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).عصا و چوب دستی. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).