فهیه

لغت نامه دهخدا

فهیه. [ ف َ ] ( ع ص ) عاجز و درمانده به سخن: سفیه فهیه؛ نادان و عاجز. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).

عاجز و درمانده به سخن سفیه فهیه: نادان و عاجز.