لغت نامه دهخدا
علی اندلسی. [ ع َ ی اَدُ ل ُ ] ( اِخ ) ابن احمدبن حسن بن ابراهیم تجیبی اندلسی مالکی، مشهور به حرالی. رجوع به علی حرالی شود.
علی اندلسی. [ع َ ی ِ اَ دُ ل ُ ] ( اِخ ) ابن احمدبن حمدون اندلسی حمیری، مکنّی به ابوالحسن و ملقّب به نورالدین. نحوی ولغوی قرن هفتم هجری. رجوع به ابوالحسن حمیری شود.
علی اندلسی. [ ع َ ی ِ اَ دُ ل ُ ] ( اِخ ) ابن احمدبن سعیدبن حزم بن غالب بن صالح بن خلف بن سفیان بن یزید فارسی اندلسی قرطبی یزیدی، مشهور به ابن حزم و مکنّی به ابومحمد. رجوع به ابن حزم و علی ( ابن احمد... ) شود.
علی اندلسی. [ ع َ ی ِ اَ دُ ل ُ ] ( اِخ ) ابن اسماعیل اندلسی مرسی ضریر، مشهور به ابن سیدة و مکنّی به ابوالحسن. رجوع به ابن سیدة و به علی ( ابن سیدة... ) شود.
علی اندلسی. [ ع َ ی ِ اَ دُ ل ُ ] ( اِخ ) ابن بسام شنترینی، مکنّی به ابوالحسن. رجوع به ابن بسام و علی ( ابن بسام... ) شود.
علی اندلسی. [ ع َ ی ِ اَ دُ ل ُ ] ( اِخ ) ابن حزمون اندلسی. وی شاعر و از اهالی مرسیه اندلس بود. و غالباً بطریق ابن حجاز بغدادی هجو و هزل می گفت و بسیاری از قضات و والیان از ترس هجوهای وی عطایا و بخشش های زیادی به او می دادند. درگذشت او بعد از سال 614 هَ. ق. بوده است. ( از الاعلام زرکلی بنقل از المعجب فی تلخیص اخبارالمغرب ص 293 ).
علی اندلسی. [ ع َ ی ِ اَ دُ ل ُ ] ( اِخ ) ابن حموش بن محمدبن مختار قیروانی اندلسی قرطبی. رجوع به علی قیروانی شود.
علی اندلسی. [ ع َ ی ِ اَ دُ ل ُ ] ( اِخ ) ابن طیب بن عبدالرحمان شرفی اندلسی، مکنّی به ابوالحسن. وی مورخ بود و در سال 1358 هَ. ق درگذشت. او راست: 1 - ضیاءالنبراس فی ماء وادی فاس که آن را به نام الزمود الباهر فی وصف وادی الجواهر، و نیز به نام ازالة الظماء و راحةالانفاس بماء وادی فاس، خوانده است. 2 - یواقیت الحسان فیمن بفاس من الخیر و الاحسان. ( از معجم المؤلفین بنقل از دلیل مؤرخ المغرب ابن سودة ص 78 ).
علی اندلسی. [ ع َ ی ِ اَ دُ ل ُ ] ( اِخ ) ابن عبدالرحمان اندلسی، مشهور به ابن هذیل. وی ادیب قرن هشتم هجری بود. او راست: حلیةالفرسان و شعارالشجعان. ( از معجم المؤلفین بنقل از فهرس الریاضیات المکتبة البلدیة ص 78 ).
علی اندلسی. [ ع َ ی ِ اَ دُ ل ُ ] ( اِخ ) ابن عبدالقادربن عبدالرحمان بن علی بن علی بن علی بن امین علوی اندلسی جزایری مالکی شاذلی. فقیه و محدث بود. اصل وی از اندلس بود و در الجزایر سکونت داشت و در آنجا مدتی عهده دار امر فتوی بود و در سال 1236 هَ. ق. درگذشت. ( از معجم المؤلفین بنقل از فهرس الفهارس کتانی ج 2 ص 173 ).
