ابوسعید اصطخری

[ویکی فقه] اِصْطَخْری، ابوسعیدحسن بن احمد (۲۴۴- ۳۲۸ق /۸۵۸ -۹۴۰م )، فقیه شافعی بود.
از زادگاه، تحصیلات و زندگی وی در دوران کودکی چیزی دانسته نیست، اما از انتساب او به اصطخر چنین بر می آید که شاید زمانی را در آن شهر گذرانده باشد.اصطخری نزد شاگردان مزنی و ربیع بن سلیمان فقه آموخت و از محدثانی چون سعدان بن نصر، حفص بن عمرو ربالی، احمد بن منصور رمادی، احمد ابن حازم بن ابی غرزه، حنبل بن اسحاق و محمد بن عبدالله بن نوفل حدیث شنید و دانشمندانی چون دارقطنی، ابن شاهین، محمد بن مظفر بغدادی، یوسف بن عمر قواس و ابوالحسن ابن جندی از وی حدیث نقل کردند. عبّادی وی را جزو طبقه سوم فقهای شافعی به شمار آورده است.
شهرت در فقه
اصطخری از چنان شهرتی در فقه برخوردار بود که از او باعنوانهایی چون «فقیه مقدم »، «علامه » و «شیخ شافعیه » در عراق نام برده اند.
گریختن به همدان
ابن سریج (ه م ) از رقیبان وی بوده، و مناظره ای تند نیز میان آن دو صورت گرفته بوده است. اصطخری مدتی قاضی قم بود.مردم آن دیار که شیعی مذهب بودند، به سبب نحوه قضای وی در تقسیم ارث به مخالفت برخاستند و اصطخری از بیم جان خویش به همدان گریخت.
ورود به عرصه سیاست
...