لغت نامه دهخدا
اطهورسفس. [ اَ رِ ف ُ ] ( اِخ ) ابن بیطار در مفردات خویش از وی روایت آرد از جمله در شرح کلمه حمار اهلی و کلمه سلحفاة و در پنج موضع دیگر. او راست: کتاب الخواص. همچنین محمدبن زکریای رازی در الحاوی نزدیک پنجاه جای نام وی را آورده است و گوید: قال اطهورسفس: و ان شعرالانسان اذا بل بخل و وضع علی عضةالکلب الکلب، ابراء من ساعته. ( از ابن بیطار ). جالینوس بنام اطهوریستی از وی نام برده است. کتاب وی در دست مسلمانان بوده است لیکن اروپاییان بدان دست نیافته اند. ( از یادداشتهای مؤلف ).
