لغت نامه دهخدا
ارغاء. [ اِ ]( ع مص ) ببانگ و فریاد آوردن. ( منتهی الأرب ). ببانگ آوردن اشتر. ( تاج المصادر بیهقی ). ببانگ آوردن شتر. ( زوزنی ). || ناقه دادن کسی را. ( منتهی الأرب ). شتر ماده بکسی دادن. دادن اشتر. ( تاج المصادر بیهقی ). || کفک برآوردن شیر و سربستن آن. ( منتهی الأرب ). کفک کردن شیر خوردنی. || ارغاء بائل؛ بسیار رغوه و کف برآوردن گمیزِ گمیزنده.
