ابن باذش
لغت نامه دهخدا
ابن باذش. [ اِ ن ُ ذِ ] ( اِخ ) ابوجعفر احمدبن علی بن احمدبن خلف غرناطی ( 491-540 هَ.ق. ). ادیب نحوی اندلسی. در کشور خویش شهرتی داشته و کتاب اقناع در قراآت از اوست. و پدرش علی بن احمد امام جامع غرناطه نیز از علما و ادبای آن ناحیت بوده و بر بسیاری کتب ادب شرح نوشته از آن جمله الکتاب سیبویه و ایضاح و جمل. و در 528 وفات کرده است.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] ابن باذش (ابهام زدایی). ابن باذش ممکن است اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • ابن باذش ابوالحسن علی بن احمد انصاری غرناطی، اِبْن ِ باذِش، ابوالحسن علی بن احمد (شوال ۴۴۴-۱۳ محرم ۵۳۸ق /۱۰۵۳-۱۳ نوامبر ۱۱۳۳م )، ادیب، لغت شناس، قاری، راوی، محدث و نحوی جیانی الاصل • ابن باذش ابوجعفر احمد بن علی انصاری، اِبْن ِ باذِش، ابوجعفر، احمد بن علی انصاری (۴۹۱-۵۴۲ق / ۱۰۹۸-۱۱۴۷م )، خطیب، مقری، محدث و نحوی
...
جمله سازی با ابن باذش
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در بررسی‌های علمی مربوط به علم رجال، نام ابن باذش به عنوان یکی از راویانی که باید دقت کرد، آمده است.
💡 پژوهشگران برای یافتن اطلاعات دقیق درباره ابن باذش، به بررسی کتاب‌های قدیمی و منابع مربوط به تاریخ و حدیث روی می‌آورند.
💡 شناسایی هویت و میزان اعتبار ابن باذش در سلسله سندهای روایی، از اهمیت بالایی در تبیین صحت اخبار برخوردار است.
