ابن باذش ابوالحسن علی بن احمد انصاری غرناطی

[ویکی فقه] اِبْن ِ باذِش، ابوالحسن علی بن احمد بن خلف محمد انصاری غرناطی (شوال ۴۴۴-۱۳ محرم ۵۳۸ق /۱۰۵۳-۱۳ نوامبر ۱۱۳۳م )، ادیب، لغت شناس، قاری، راوی، محدث و نحوی جیانی الاصل است.
ریشه کلمه باذش مبهم است. ابن ابار
ابن ابار محمد، المعجم فی اصحاب القاضی الامام علی الصدفی، ج۱، ص ۲۸۶، قاهره، ۱۳۷۸ق /۱۹۵۸م.
ابوالحسن و پسرش هر دو به «ابن باذش » شهرت یافته اند، از این رو در منابع متأخر برای تمییز آنان از یکدیگر پدر را «ابن باذش اول » و پسر را «ابن باذش ثانی » خوانده اند.
خوانساری محمدباقر، روضات الجنات، ج۱، ص۲۶۰، تهران، ۱۳۸۲ق.
ابوالحسن به خصوص نزد ابوعلی غسانی و همچنین نزد استادان دیگری از جمله ابوعلی صدفی، عبدالحق بن عَطیّه در زمینه ادب و لغت و نحو درس خوانده و از آنان روایت کرده است. علاوه بر این از محضر استادان بسیاری چون ابوبکر محمد بن هشام مصحفی، ابوخالد عبدالله ابی زمنین، ابوعبدالله بن عبدالرحیم، یحیی بن ابراهیم اللواتی، محمد بن سابق صقلی، ابوبکر مرادی، ابوالاصبغ بن سهل و ابوالقاسم نعم خلف ابن محمد بن یحیی انصاری سود برده
ابن بشکوال خلف، کتاب الصلة، ج۲، ص۴۲۵، قاهره، ۱۹۶۶م.
...

💡 --- (بستان السیاحه:) از توابع بسطام و محلی عالی مقام است. بر سر بلندی اتفاق افتاده و جوانب اربعه اش به‌غایت گشاده است. سیما طرف جنوبش پانصد خانه در اوست و آبش خوب و هوایش نیکوست. باغات فراوان دارد سکنه اش همگی شیعی مذهبند و مزار کثیرالانوار شیخ ابوالحسن خرقانی در آنجاست و از آنجا نیز ظهور نموده و در زمان خویش اعرف عرفای عصر بوده، سلطان ابویزید قبل از صد سال از ظهور ایشان اخبار فرموده‌است، راقم (حاجی زین العابدین شیروانی) به زیارت مرقد آن بزرگوار موفق شده‌است. از مریدان آن جانب یکی مقرب الباری خواجه عبدالله انصاری است و آن بزرگوار بدان مقامات و منازل اهل سلوک را نموده.