کام برداشتن

کام برداشتن. [ ب َ ت َ ] ( مص مرکب ) کام برگرفتن. کام گرفتن. کام یافتن. کامروا گشتن. بمراد رسیدن:
برگرفت از لبش بزور و بزر
همه کامی که می توان برداشت.اوحدی. || کام برداشتن و برگرفتن، آن است که چون طفل متولد شود قابله بانگشت عسل کام او بردارد و زُقَّه در حلقش بریزد و بناگوش کردن نیز گویند. ( آنندراج ):
برداشته آسمان ز خون کام مرا
کرده ست چنین بزرگ اندام مرا
خون خوردن من چنانکه در طفلی بود
پستان بدهن شیشه ٔحجام مرا.محمد سعید اشرف ( از آنندراج ).

( مصدر ) چون کودک متولد شود قابله انگشت مالیده بعسل را بکام او زند و زقه در حلقش ریزد بنا گوش کردن: [ بر داشته آسمان ز خون کام مرا کر دست چنین بزرگ اندام مرا ]. [ خون خوردن من چنانکه در طفلی بود پستان بدهن شیش. حجام مرا ]. ( محمد سعید اشرف )