لغت نامه دهخدا
میغ بستن. [ ب َ ت َ ] ( مص مرکب ) کنایه از پیدا شدن میغ است. ( از آنندراج ). ابر بستن. ابرناک شدن. مه گرفتن. پدید آمدن مه و ابر در هوا.
- میغ بستن آسمان؛ ابرناک شدن. ( ناظم الاطباء ).
- میغ بستن هوا؛ مه و ابر پدید آمدن در هوا. ابرناک گشتن هوا. مه گرفتن هوا را:
ز گرد سواران هوا بست میغ
چو برق درخشنده پولاد تیغ.فردوسی.ز روزی ما بر دل زاغ زیغ
هوا بسته از لشکر ماغ میغ.فردوسی ( ؟ ).ز تاب نفس بر هوا بست میغ
جهان سوخت از آتش برق تیغ.نظامی.
