مکاشرت

مکاشرت. [ م ُ ش َ / ش ِ رَ ] ( از ع، مص ) در دو شاهد زیر به معنی دندان نمودن از خشم و آشکار ساختن دشمنی آمده است: ایلک فرصت امکان مجاهرت و مکاشرت نگاهداشت. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 292 ). از تمرد سکان و مکاشرت سگان آن حدود... متأنف شد. ( ترجمه تاریخ یمینی، ایضاً ص 322 ). و رجوع به ماده بعد شود.
مکاشرة. [ م ُ ش َ رَ ] ( ع مص ) دندان برهنه کردن. ( تاج المصادر بیهقی ). با هم تبسم نمودن و دندان پیدا کردن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).