منتبث
لغت نامه دهخدا
منتبث. [ م ُ ت َ ب ِ ] ( ع ص ) آنکه با دست می کاود. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || آنکه ظاهر می سازد پنهان را. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ). رجوع به انتباث شود.
منتبث. [ م ُ ت َ ب ِ ] ( ع ص ) آنکه با دست می کاود. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || آنکه ظاهر می سازد پنهان را. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ). رجوع به انتباث شود.