لغت نامه دهخدا
مناکو. [ م ُک ُ ] ( اِخ ) موناکو. شاهزاده نشینی در کشور فرانسه که 15 کیلومتر مربع وسعت و 22300 تن سکنه دارد. مرکز آن شهر مناکو است که بندری است بر دماغه ای مرتفع در دریای مدیترانه. دارای موزه اقیانوس شناسی و یکی از مراکز مهم جهانگردی دنیاست. در قرن دهم میلادی «گریمالدی ها» بر این سرزمین استیلا یافتند، ولی تا سال 1512 م. استقلال آنها از طرف دولت فرانسه پذیرفته نشد. در این تاریخ دولت فرانسه مناکو را بصورت یک شاهزاده نشین زیر نظر خود قبول کرد و در سال 1865 م. قرارداد گمرکی میان مناکو و فرانسه امضا گردید. از سال 1949 م. رِنیه سوم شاهزاده و فرمانروای این سرزمین است. ( از لاروس سال 1974 م. ).