مفسران متصوفه

[ویکی فقه] مفسران دارای گرایش ذوقی و شهودی را مفسران متصوفه گویند.
برخی از مفسران، قرآن را بر اساس ذوق و شهود نفسانی و برداشت های شخصی - که در مواردی با ظاهر آیات مناسبت ندارد - تفسیر کرده اند؛ مانند:۱. عبدالکریم بن هوازن قشیری (م ۴۶۵ ق) صاحب تفسیر لطائف الاشارات؛۲. ابوالفضل رشیدالدین احمد (متوفی حدود ۵۲۰ ق) نگارنده کشف الاسرار و عدة الابرار؛۳. محیی الدین بن عربی (م ۶۳۸ ق) صاحب تفسیر رحمة من الرحمن فی تفسیر و اشارات القرآن؛۴. علی بن احمد بن ابراهیم مهایمی (م ۸۳۵ ق) نویسنده تفسیر تبصیر الرحمان و تیسیر المنان؛۵. نعمة الله بن محمود نخجوانی (م ۹۲۰ ق) مؤلف تفسیر الفواتح الالهیة والمفاتح الغیبیة؛۶. سلیمان بن عمر دجیلی (م ۱۱۹۶ق) صاحب تفسیر الفتوحات الالهیة بتوضیح تفسیر الجلالین للدقائق الخفیة؛۷. قاضی محمد ثناءالله مظهری (م ۱۲۲۵ ق) صاحب تفسیر المظهری؛۸. محمد بن عمرنووی جاوی (م ۱۳۱۶ ق) نویسنده تفسیر مراح لبید لکشف معنی القرآن المجید؛۹. ملاحویش آل غازی، (م ۱۳۵۵ ق) نگارنده تفسیر بیان المعانی؛۱۰. عبدالکریم مدرس، صاحب تفسیر مواهب الرحمن.
عناوین مرتبط
تفاسیر متصوفه؛ تفسیر متصوفه.