مستبطی

لغت نامه دهخدا

مستبطی ٔ. [ م ُ ت َطِءْ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استبطاء. بطی ٔشمارنده. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به استبطاء شود.