مسبطر
لغت نامه دهخدا
مسبطر. [ م ُ ب َ طِرر ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر اسبطرار. رجوع به اسبطرار شود. یازیده و درازشده. ( ناظم الاطباء ).
مسبطر. [ م ُ ب َ طِرر ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر اسبطرار. رجوع به اسبطرار شود. یازیده و درازشده. ( ناظم الاطباء ).