لغت نامه دهخدا
مرتصع. [ م ُ ت َ ص ِ ] ( ع ص ) دندان به هم پیوسته و با هم قریب. ( آنندراج ). ارتصعت اسنانه؛ تقاربت. ( اقرب الموارد ). و هی مرتصعة؛ ای مرتصة. ( متن اللغة ). نعت است از ارتصاع. رجوع به ارتصاع شود. || نعت فاعلی است از ارتصاع به معنی التصاق. ( از اقرب الموارد ). رجوع به ارتصاع شود.
