لغت نامه دهخدا
( مذرقة ) مذرقة. [ م َ رَ ق َ ] ( ع مص ) مذرق به مَذْرَقَةً؛ انداخت آن را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
مذرقة. [ م ُ رِ ق َ ] ( ع ص ) ارض مذرقة؛ زمین رویاننده گیاه ذرق. ( ناظم الاطباء ). نعت است از اذراق: اذرقت الارض؛انبتت الذرق. ( از متن اللغة ). رجوع به اذراق شود.