محضیر

لغت نامه دهخدا

محضیر. [ م ِ ] ( ع ص ) محضار. اسب دونده. ( منتهی الارب ). ( مهذب الاسماء ). اسب بسیاردونده: فرس محضیر؛ اسب پردو ( نگویند فرس محضار ). ( ناظم الاطباء ). ج، محاضیر.