لغت نامه دهخدا
( لهزمة ) لهزمة. [ ل َ زَ م َ ] ( ع مص ) بریدن تندی زیر بناگوش. || دوموی شدن رخسار. || درآمیختن سپیدی با سیاهی موی. ( منتهی الارب ).
لهزمة. [ ل ِ زِ م َ ] ( ع اِ ) تندی زیر بناگوش که استخوانی است برآمده. و هما لهزمتان. ج، لهازم. ( منتهی الارب ).جایگاه به هم آمدن گوشت میان دو استخوان و زنخ و گوش. تثنیه آن لهزمتان. ج، لهازم. ( از تاج العروس ).
