لغت نامه دهخدا
فخن. [ ف َ خ َ ] ( اِ ) میان و درون باغ. ( برهان ):
فخن باغ بین ز ابر و ز نم
گشته چون عارض بتان خرم.دقیقی.
فخن
فرهنگ عمید
درون و میان باغ: فخن باغ بین ز ابر و ز نم / گشته چون عارض بتان خرم (دقیقی: ۱۰۳ ).
فرهنگ فارسی
( اسم ) میان باغ صحن روضه.
