گروهی از بزرگان اولاد علی ع بن ابی طالب بنام ایمه علوی یازیدی در قرن دوم هجری در طبرستان قیام کردند. حسن بن زید ملقب به داعی کبیر در سال ۲۵٠ ه.ق. در آن ناحیه ظهور کرد و عده ای بسیار از افراد ناراضی و دست نشانده خلیفه ( مانند طاهریان ) او را تقویت نمودند. وی به دعوت مردم و نشر آیین تشیع و طرفداری از خاندان علی پرداخت. پس از او جانشینانش در طبرستان به حکومت پرداختند ( جمعا از ۲۵٠ ه.ق./ ۸۶۴ م. تا ۴۲۴ ه.ق./ ۱٠۳۴ م. ). اسامی افراد این خاندان ازین قرار است: حسن بن زید داعی کبیر ( جل. ۲۵٠ ه.ق./ ۸۶۴ م. ) محمد ابن زید ( جل. ۲۷٠ ه.ق./ ۸۸۳ م. ) حسین بن احمد ن اسماعیل کوکبی ( جل. ۲۵۱ ه.ق./ ۸۶۵ م.- ۲۵۳ ه.ق./ ۸۶۷ م. ) ابو محمد حسن بن علی اطروش ملقب به ناصر ( جل. ۳٠۱ ه.ق./ ۹۱۳ م. ): حسن بن قاسم داعی صغیر ( جل. ۳٠۴ ه.ق / ۹۱۶ م. ) جعفر بن محمد بن حسن اطروش الثائر فی الله ( جل. ۳۱۶ ه.ق. / ۹۲۸ م. ) ابوالحسین احمد ابن حسن اطروش (جل. ۳٠۴ ه.ق.۹۱۶ م. ) ابو علی محمد بن ابی الحسین احمد (جل. ۳۱۲ ه.ق./ ۹۲۴ م. ) ابو جعفر حسن بن ابی الحسین احمد ( جل. ۳۱۵ ه.ق./ ۹۲۹ م. ) ابو الحسین احمد موید بن حسین ثائر بن هاورن (ف. ۴۲۱ ه.ق. ) ابو طالب یحیی ناطق بالحق ( جل. ۴۲۱ ه.ق. ف. ۴۲۴ ه.ق. ) مرکز حکومت آنان غالبا شهر آمل بود. انقراض این سلسله بدست سامانیان و آل زیار صورت گرفت.
( صفت اسم ) جمع علوی درحالت نصبی و جری ( در فارسی مراعات این قاعده نکنند ) علویون.
جمع علوی زحل و مشتری و مریخ از آنرو که فلک این سه بالای آفتاب است
