صقعاء
لغت نامه دهخدا
صقعاء. [ ص َ ] ( ع ص، اِ ) تأنیث اصقع است که جانور سرسپید باشد. ( منتهی الارب ). عقاب سرسفید. ( مهذب الاسماء ). || آفتاب. ( منتهی الارب ).
جمله سازی با صقعاء
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 ناگهان با برخورد صاعقه به کوهستان، صقعاء مهیبی در میان ابرها طنینانداز شد که تمام سکوت شب را در هم شکست و باعث وحشت شد.
💡 در افسانههای باستانی، قدرت خداوند با وقوع صقعاءهای هولناک در آسمانها نشان داده میشد تا انسانها را از عظمت خلقت آگاه سازد و آنها را به تفکر وادارد.
💡 گویی طبیعت با ایجاد آن صقعاء مهیب در دل کوهستان، هشدار میداد که در برابر نیروهای مهارناپذیر و بیرحم جهان، انسان بسیار ناچیز و بیدفاع است.