لغت نامه دهخدا
شیطرج. [ طَ رَ ] ( اِ ) دارویی است هندی و بسیار تیز و تند. ( ناظم الاطباء ). گیاهی است از تیره برغست ها که علفی و نسبتاً زیباست. ارتفاعش بین 30 سانتی متر الی 1/2 متر می باشد. این گیاه دارای ساقه های منشعب و شاخه های زاویه دار است که به حالت خودرو در برخی نقاط اروپا و ایران و آسیای صغیر و شمال افریقا می روید. برگهای قاعده آن بیضوی و بزرگ ولی سایر برگها نوک تیز و باریک و کوچکند. بر روی شاخه های متعدد آن گلهای گلی یا بنفش رنگ ظاهر می شوند. حشیشةالاسنان. ( فرهنگ فارسی معین ). به هندی چتر را گویند.برگ آن به برگ سپندان ماننده است و درازی قصبه او تا یک گز باشد و آن دو نوع است: پارسی و هندوی. ( از تذکره صیدنه ابوریحان بیرونی ). رجوع به تحفه حکیم مؤمن و اختیارات بدیعی و ذخیره خوارزمشاهی شود.