شعلول

لغت نامه دهخدا

شعلول. [ ش ُ ] ( ع اِ ) زبانه آتش. ( از اقرب الموارد ). || گروهی از مردم و جز ایشان. ج، شعالیل. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به شعالیل و شعاریر شود.