شطحیه

لغت نامه دهخدا

( شطحیة ) شطحیة. [ ش َ طَ حی ی َ ] ( ع ص نسبی ) شطحیه. مؤنث شطحی: کلمات شطحیة؛ کلماتی شبه کفر که از غلبه وجد بر زبان صوفی رود چون انا الحق گفتن حسین بن منصورحلاج. ( یادداشت مؤلف ). || ( اِ ) سرریز دیگ ج، شطحیات. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به شطحیات شود.

فرهنگ فارسی

( صفت ) مونث شطحی کلمات شطحیه جمع شطحیات.

جمله سازی با شطحیه

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 در متون عرفانی، عبارات شطحیه به سخنان ناشی از حالت وجد و مستی روحانی گفته می‌شود که ممکن است از نظر ظاهری با اصول عقاید معمول مذهبی در تضاد به نظر برسند.

💡 پیروان مکاتب مختلف عرفانی، سخنان شطحیه عارفان را نه به عنوان کلمات عادی، بلکه به عنوان تجلیات مستقیم و غیرقابل توصیف تجربه مستقیم الهی در لحظات خاص می‌بینند.

💡 تحلیل علمی و دقیق عبارات شطحیه نیازمند درک عمیق از شرایط روحی و معنوی فرد است تا بتوان میان بیان اشتباه و تجربه‌ای فراتر از کلمات، تمایز درستی قائل شد.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران