لغت نامه دهخدا
زعبوب. [ زُ ] ( ع ص ) ناکس کوتاه بالا. ج، زُعب. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ).
زعبوب. [ زَ ] ( ع اِ ) پستنک. غبیرا درخت پستنک. ( از دزی ج 1 ص 591 ). || ساکنان دمشق این نام را به میوه زعرور دهند. || نوعی زعرور با میوه خرد. ( دزی ایضاً ).
