لغت نامه دهخدا
دوتهی. [ دُ ت َ ] ( ص نسبی، اِ مرکب ) لباسهای آسترشده. ( ناظم الاطباء ). جامه دراز ابره و آستر که با هم دوزند و بر این قیاس یک لایی و دولایی بیاید. ( آنندراج ).
- دوتهی پوش؛ که لباس دوتهی یعنی رویه و آستردار بپوشد:
آه سرد که ترا گرم گرفته ست که باز
دوتهی پوش به رنگ گل رعنا شده ای.سیدحسین خالص ( از آنندراج ).
