لغت نامه دهخدا
دهرنکوهی. [ دَ ن ِ ] ( حامص مرکب ) صفت دهرنکوه. ( یادداشت مؤلف ). بدگویی و شکایت از دنیا و نکوهش بخت. ( ناظم الاطباء ). شکایت دنیا کردن و بداو گفتن باشد چه دهر به معنی دنیا و عالم سفلی و نکوهی به معنی عیب جویی و بدگویی باشد. ( برهان ) ( آنندراج ). مذمت و شکایت از روزگار. ( از شرفنامه منیری ).
- دهر نکوهی کردن؛ به نکوهش و مذمت دنیا پرداختن:
دهر نکوهی مکن ای نیک مرد
دهر بجای من وتو بد نکرد.نظامی.
