لغت نامه دهخدا
خراتین. [ خ َ ت َ ] ( اِخ ) بصیغه تثنیه در حالت نصبی و جری. نام دو ستاره که در حالت رفعی «خراتان » است. رجوع به خراتان در این لغت نامه شود.
خراتین. [ خ َ ] ( ع اِ ) آن کرمی باشد که درمیان گل نرم متکون باشد و خراطین معرب آن است و اصل آن خره اتین بوده، یعنی در گل بهم رسیده چه آتین بمعنی پیدا شده و آمده باشد. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ).