حسین باوردی

[ویکی فقه] حسین باوَرْدی، متخلص به فیضی، شاعر و ادیب سده ۹ق /۱۵م می باشد.
در برخی مآخذ و همچنین آثار وی، نام او امیر سید حسین ابیوردی، حسین ابیوردی، و میرحسین باوردی آمده است. از تاریخ تولد و مرگ، زادگاه و محل درگذشت او اطلاعی در دست نیست؛ فقط می دانیم که در جوانی برای تحصیل علم به هرات رفته، و پس از خاتمه آن به همراه میرزا کیجیک خان راهی سفر مکه شده، و عراق، فارس و روم را نیز سیاحت کرده، و به صحبت علما و حکما و اولیای آن دیار رسیده است از بررسی آثارش می توان دریافت که اغلب اوقاتش در سفر می گذشته، و با سلاطین و شاهزادگان و امرای دوران خود همنشین بوده، و با عبدالرحمان جامی (۸۱۷ - ۸۹۸ق ) مراوده و مکاتبه داشته است. همچنین به نظر می رسد که باوردی پیوسته در معرض تهمت و غرض ورزی حسودان قرار داشته است، چنانکه برخی از ابیات وی را بی معنی و ناموزون دانسته، و به همین سبب، او را به جنون متهم ساخته بودند. جامی در قطعه ای که برای کتاب انیس العاشقین او نوشته است، آرزو می کند که وی «از سر انگشت عیب جویان دور» باشد.
آثار
بررسی آثار باوردی نشان می دهد که وی نه در سرودن شعر چندان توانا بوده، و نه در نوشتن نثر؛ هر چند که در قصیده و مثنوی دستی داشته است.
← منظومه چارتخت
(۱) ایرج افشار، «دو اثر از حسین ابیوردی »، فرهنگ ایران زمین، تهران، ۱۳۳۲-۱۳۵۳ش، س ۱۵، شم ۵.(۲) حسین باوردی، «چارتخت ».(۳) حسین باوردی، «انیس العاشقین »، فرهنگ ایران زمین.(۴) علیشیر نوایی، مجالس النفائس، به کوشش علی اصغر حکمت، تهران، ۱۳۶۳ش، جلال خسروشاهی.