لغت نامه دهخدا
بیدخوردگی. [ خوَرْ / خُرْ دَ / دِ ] ( حامص مرکب ) حالت بیدخورده. ازهم گسیختگی و ریختگی پرزهای پارچه پشمی یا قالی و قالیچه که بسبب افتادن کرم بید پیدا شود.
بیدخوردگی. [ خوَرْ / خُرْ دَ / دِ ] ( حامص مرکب ) حالت بیدخورده. ازهم گسیختگی و ریختگی پرزهای پارچه پشمی یا قالی و قالیچه که بسبب افتادن کرم بید پیدا شود.
حالت بید خورده. از هم گسیختگی و ریختگی پرز های پارچ. پشمی یا قالی و قالیچه که بسبب افتادن کرم بید پیدا شود.