بلنسیه

( بلنسیة ) بلنسیة. [ ب َ ل َی َ ] ( اِخ ) شهری است شرقی اندلس. جویها و بستانهای بسیار دارد. ( از منتهی الارب ). شهری است از اندلس بر کرانه خلیج دریای روم نهاده و جائی بانعمت. ( حدود العالم ). از شهرهای مشهور اندلس در مشرق تدمیر و قرطبه. هوای آن بری و بحری است و دارای درختان و رودهای بسیار، و به شهر خاکی ( مدینةالتراب ) شهرت دارد. رومیان بسال 487 هَ. ق. بر آنجا مستولی شدند. ( از معجم البلدان ) ( از مراصد ). والانس. و رجوع به والانس شود.

شهری است شرقی اندلس. جویها و بستانهای بسیار دارد. شهری است از اندلس بر کرانه خلیج دریای روم نهاده و جائی با نعمت. از شهرهای مشهور اندلس در مشرق تدمیر و قرطبه. هوای آن بری و بحری است و دارای درختان و رودهای بسیار و به شهر خاکی شهرت دارد. رومیان بسال ۴۸۷ ق. بر آنجا مستولی شدند.

[ویکی فقه] بَلَنْسیه، یا والنسیا، ایالتی کهن و شهری در شرق اسپانیا، کنار دریای مدیترانه است.
این ایالت با ۲۵۵، ۲۳کم ۲ وسعت در ارتفاع ۱۲ تا ۶۴ متری از سطح دریا قرار دارد. در ۱۳۷۸ش /۱۹۹۹م جمعیت آن ۴۷۴، ۰۶۶، ۴ نفر بود که حدود ۸۰% آن در دشت ساحلی خلیج بلنسیه سکنی داشته اند. مرکبات، برنج، انگور، زیتون، غلات، میوه و سبزیجات از مهم ترین محصولات کشاورزی آن است. بلنسیه مرکز مستعدی برای پرورش دام و کرم ابریشم است. حریر، کاغذ، سفال، مواد شیمیایی و چوبی، منسوجات و ماشین آلات عمده ترین فرآورده های صنعتی آن به شمار می روند. این منطقه از معادن غنی آهن برخوردار است. در منابع کهن اسلامی از کشت زعفران در این منطقه گزارش شده است. بلنسیه در دوره تمدن اسلامی به سبب وجود شهرهای متعدد، تجارتی پررونق داشت و به دلیل رودهای پر آب، آب و هوای معتدل، گردشگاه ها و بوستان های سبز و خرمش به بهشت اندلس معروف بود.
پیشینه تاریخی
دیرینگی شهر بلنسیه به سده ۲ق م باز می گردد. پس از اینکه در اواخر سده نخست هجری، سپاهیان اسلام بر این منطقه دست یافتند، به تدریج قبایل مختلف عرب، سپاه مصر و شماری از بربرهای فاتح، در آن جا سکنی گزیدند. این منطقه با برخورداری از موقع ممتاز به سبب کوه های بلند، پیوسته کانون آشوب و فتنه بر ضد دولت اموی بود. سرانجام در ۳۱۲ق /۹۲۴م عبدالرحمان سوم آتش عصیان را در شرق اندلس فرونشاند. از آن پس، کارگزاران اموی زمام امور را در دست داشتند.
← در حکومت موالی عامری
(۱) ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ.(۲) علی ابن حزم، جمهره انساب العرب، بیروت، ۱۴۰۳ق / ۱۹۸۳م.(۳) حیان بن حیان، المقتبس، به کوشش چالمتا و دیگران، مادرید، ۱۹۷۹م.(۴) حیان بن حیان، المقتبس، به کوشش عبدالرحمان علی حجی، بیروت، ۱۹۶۵م.(۵) محمد ابن خطیب، الاحاطه، قاهره، ۱۹۵۵م.(۶) ابن خلدون، العبر، به کوشش خلیل شحاده و سهیل زکار، بیروت، ۱۹۸۱م.(۷) احمد ابن دلایی، ترصیع الاخبار، به کوشش عبدالعزیز اهوانی، مادرید، ۱۹۶۵م.(۸) احمد ابن عذاری، البیان المغرب، ج، به کوشش کولن و لوی پرووانسال، بیروت، ۱۹۸۳م، ج، به کوشش احسان عباس، بیروت، ۱۹۶۷م.(۹) محمد ادریسی، صفه المغرب و ارض السودان و مصر و الاندلس برگرفته از نزهه المشتاق، به کوشش دوزی و دخویه، لیدن، ۱۸۶۴م.(۱۰) بطرس بستانی، دائرهالمعارف، بیروت، ۱۹۵۶م بب.(۱۱) الحلل الموشیه، به کوشش سهیل زکار و عبدالقادر زمامه، دارالبیضاء، ۱۳۹۹ق /۱۹۷۹م.(۱۲) محمد دمشقی، نخبه الدهر، به کوشش مرن، لایپزیگ، ۱۹۲۳م.(۱۳) عبدالکریم سمعانی، الانساب، به کوشش عبدالله عمر بارودی، بیروت، ۱۴۰۸ق / ۱۹۸۸م.(۱۴) عبدالله زیری، مذکرات، به کوشش لوی پرووانسال، قاهره، ۱۹۵۵م.(۱۵) محمد عبدالله عنان، دول الطوائف، قاهره، ۱۹۶۰م.(۱۶) محمد عبدالله عنان، عصر المرابطین و الموحدین فی المغرب و الاندلس، قاهره، ۱۳۸۳-۱۳۸۴ق.(۱۷) محمد عبدالله عنان، نهایه الاندلس، قاهره، ۱۹۶۶م.(۱۸) زکریا قزوینی، آثار البلاد، بیروت، ۱۹۸۴م.(۱۹) احمد مقری، نفح الطیب، به کوشش احسان عباس، بیروت، ۱۳۸۸ق.(۲۰) یاقوت، بلدان.(۲۱) احمد یعقوبی، «البلدان »، همراه الاعلاق النفیسه ابن رسته، به کوشش دخویه، لیدن، ۱۸۹۱م.(۲۱) Britannica، ۲۰۰۳.(۲۱) Collier's Encyclopedia، London، ۱۹۸۶.(۲۱) The Columbia Encyclopedia، New York/London، ۱۹۶۳.(۲۱) Encarta، ۲۰۰۳.