الناصحین

نصیحت‌کنندگان، پنددهندگان

فریبکاران، بدخواهان، گمراه‌کنندگان

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
نصح (۱۳ بار)
(بروزن فلس) به معنی خالص شدن و خالص کردن است «نَصَحَ الشَّیْ‏ءُ نَصْحاً» ایضاگویند «نَصَحَ الْعَسَلَ» یعنی عسل را صاف و خالص کرد. در نهایه گوید: نصح در لغت به معنی خلوص است. نُصح (به ضم - ن) یه معنی اخلاص می‏باشد در مجمع فرموده: (النُّصْحُ اِخْلاصُ الْعَمَلِ مِنَ الْغَشِ» در اقرب الموارد آمده «نَصَحَهُ نَصْحاً و نُصْحاً» یعنی او را پند داد و دوستی را بر وی خالص کرد. پند دادن را از آن نصح و نصیحت گویند که از روی خلوص نیت و خیر خواهی محض است. نصیحت من به شما نفع نمی‏دهد اگر بخواهم پندتان دهم. گفته‏اند تعدیه بلام در آن از تعدیه به نفسه افصح است. *. بر آنانکه خرجی پیدا نمی‏کنند گناهی نیست که به جهادنروند آنگاه که نیکخواهی کنند برخدا و رسول یعنی اخلاص کنند بخدا در ایمان و به رسول در اطاعت وعمل، آن در مقابل منافقان است که به جهاد نمی‏رفتند و با نشر اکاذیب و غیره مردم را ناراحت و خویش را گناهکارتر می‏کردند. در المنار از ابوداود و مسلم از تمیم داری نقل شده که رسول خدا «صلی الله علیه واله» فرمود:«اَلدّینُ اَلنَّصیحَهُ. قالُوا لِمَنْ یا رَسُولَ اللَّهِ؟ قالَ للَّهِ؟وَلِکِتابِهِ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِاْئِمَّةِ الْمُسْلِمینَ وَ عامَّتِهِمْ». به آنها قسم خورد که من به شما خیر خواهم و دوستیم به شما خالص و بی شائبه است. *. نَصُوح به فتح اول به معنی فاعل و نصیحت کننده است توبه نصوح آن است که شخص را نصیحت می‏کنددیگر به گناه بازنگردد در اقرب الموارد گفته:«اَلنَّصُوحُ: اَلنَاصِحُ» در صحاح وقاموس توبه نصوح را توبه صادقه گفته است راغب توبه محکم نیز گفته است بهرحال توبه نصوح آن است که عود بر گناه در آن نباشد. در مجمع آمده که معاذبن جبل گفت: یا رسول الله توبه نصوح چیست؟ فرمود:«أَنْ یَتُوبَ التَّائِبُ ثُمَّ لایَرْجِعُ فی ذَنْبِ کَما لا یَعُودُ اللَّبَنُ اِلَی الضَّرْعِ» یعنی توبه کند بعد بگناه برنگردد چنانکه شیر به پستان باز نمیگردد. در کافی از ابوالصباح کنانی نقل کرده که از حضرت صادق «علیه‏السلام»از توبه نصوح پرسید فرمود: «یَتُوبُ الْعَبْدُ مِنَ الذَّنْبِ ثُمْ لایَعُودُ فیهِ»