لغت نامه دهخدا
اصافر. [ اَ ف ِ ] ( اِخ ) کوههااند. ( منتهی الارب ). ج ِ اصفر محمول بر احوص و احاوص و آن پشته هایی بود که پیامبر ( ص ) در راه بدر از آنها گذشت. و بقولی اصافر چندین کوه گرد هم آمده است که بدین نام خوانده شده اند و علت تسمیه آنها اینست که کوههای مزبور تهی هستند، چه صَفَر بمعنی خلو است، و کثیر دراین شعر اصافر را بدین معنی آورده است:
عفا رابغ من اهله فالظواهر
فاکناف هرشی قد عفت فالاصافر.( از معجم البلدان ).
